درسته از یه جایی به بعد روز تولد ِ آدم، فقط یه روز معمولی ه... مثل بقیه روزها... حتی یک حجم عجیب خوشحالی و تبریک ها نمیتونه خوشحال ترت کنه و حتی کادوها و هدیه ها، شاید برای اینکه تو مستقل شدی و به چیز خاصی احتیاج نداری....

هنوز هم خوب ها خوبند، مهربان ها مهربان، روزهای آفتابی روشن و تابستان دلگرم کننده و شفاف...

اما من دیگر آن دختربچه ای نیستم که بیست سالگی ام را سه بار جشن گرفتم.. سه بار.

آدمیزاد در زندگی بیشتر از هر چیزی، به انگیزه احتیاج دارد... برای کار، برای پس انداز، برای تغییر، برای لاغری یا چاقی، برای ورزش، برای نوشتن، برای خواندن، رفتن، آمدن، دیدن، دیده شدن،... مثلا اینکه حداقل 2 یا 3 ایده خوب برای شغل جانبی و کسب درآمد دارم و حتی قدمی برایشان بر نمی دارم... مثلا اینکه گاهی دلم نمیخواهد حتی از جلوی آینه هم بگذرم چه برسد به روی ترازوووو ... مثلا اینکه.... البته خوب به این موضوع که انگیزه آدم باید سلامت جسم و روح خودش و لذت بردن از زندگی جاری باشه آگاهم... ولی این انگیزه در ما متولدین و بزرگ شده های خاورمیانه، زیاد نقش و اثر پررنگی نداره...

گاهی کار به جایی می کشد که از درد قفسه سینه ات بترسی، از کندی دست چپت در چرخاندن فرمان ماشین وحشت کنی،... به هزار و یک چیز شدنی و نشدنی بیاندیشی و مستاصل..... بعد از مدت ها، بعد از سال ها، چشم باز کنی در بیمارستانی سرگردان باشی، آدم چطوری باید برای خودِ بدحالش پرونده تشکیل بدهد؟ از صفحه اول دفترچه اش کپی بگیرد؟ آدم چطوری روی پا بیاستد و در چنین لحظاتی فرو نریزد، گریه نکند و تمام نشود...!

زندگی که تمام شدنی نیست..

یک روزهایی خوب و دلچسب، یک روزهایی بی هیچ اتفاق خاصی.... گذر می کند و ما همچنان هستیم.

فقط نام روزهاست که فرق دارد ولی در اصل اتفاق خاصی نمی افتد...

خداوند این روزهای بی هیچ اتفاق خاصی را از ما نگیرد.

پ.ن: به مناسبت روز خبرنگار در خندوانه بوده ایم، امشب ببینید... 17م مرداد

نمیتونم خودم رو درک کنم، چطور انقدر خوابم میاد، که ساعت یازده شده و تا حالا دو لیوان بزرگ چایی خوردم و اینا... ولی همچنان به شکل عجیبی خواب آلودم، نسکافه ندارم و فقط قهوه تلخ دارم... که حسش نیست.

گاهی صبح ها با وحشت و استرس اینکه مبادا پشت فرمون ماشین خوابم ببره کل مسیر رو طی میکنم...

به این حالت می گن استراحت لازم، سفر لازم....

آدمیزاد است دیگر، گاهی به یک اتومبیل حسادت میکند، آدم گاهی به اتوميبل عقبی که در آینه میبیند حسادت میکند، آدم گاهی به آن اتومبیل که مردی ميانسال بر صندلی جلويش نشسته و نقش پدر را بازی میکند حسادت میکند... آدمیزاد است دیگر، گاهی دلش برای پدرش تنگ میشود.

ازونجایی که این روزها وبلاگ نویسی کار بسی سختی حساب میشه، بیای و وارد حساب کاربری بشی و بنویسی و اینا........ و خوشبختانه یا متاسفانه تلگرام اسون تر و در دسترس تره......... یک کانال برای دارچین چین دار تاسیس کردیم تا روزمرگی هامون رو اونجا راحت تر و سریع تر با هم مرور کنیم. پس شما هم اگر دوست داشتید عضو بشین و بخونین... بنا رو بر کوتاه نویسی گذاشته ایم و هنوز به قدر کافی جا نیافتاده، امیدوارم به جاهای خوب برسه و لذت ببرید. اینجا: https://telegram.me/darchin_e_chindar

گاهی گمان میکنم خداوند اینهمه صبوری رو چجوری تو دل من جا کرده!! منکه دل کوچیکی دارم که زود به زود هم میشکنه!!

یعنی نکه شکننده باشه ا، نه! شکننده زیاد داره...

نور رفت...

پاییز رسید و دلشوره هاش رو با خودش آورد.

:/

https://telegram.me/hozvaresh/5619

به یاد #پاییز پارسال و دلشوره های #شهرزاد ی مان..